Veldprotocol van de vrijdagmiddag: in Centraal-Europese kantoortuinen doet zich momenteel een fascinerende primatenparadox voor: mensen sturen zelfstandige AI-transcriptiebots naar videocalls waarin aan de overkant ook alweer louter vreemde AI-bots aanwezig zijn. Ethologisch bezien is het tot in de puntjes geperfectioneerd sociaal comfortgedrag zonder ook maar een spoor van echte informatie-uitwisseling:
Rituele territoriumafbakening in de gedeelde agenda
Net als een apentroep die elkaar urenlang op onbestaande parasieten vlooit om de pikorde te bevestigen, dient de geautomatiseerde bijeenkomst van veertig minuten allang niet meer om problemen op te lossen, maar om ritueel het territorium in de gedeelde agenda af te bakenen. Op maandagochtend leest geen enkele deelnemer de drie pagina's lange AI-samenvatting, want een tweede bot heeft die inmiddels alweer beleefd ingedikt tot drie nietszeggende bulletpoints.
De energetische kosten-batenbalans van dit ritueel zou in de vrije natuur leiden tot onmiddellijke uitsterving van de soort: er worden enkele kilowatturen aan hoogwaardig grafisch geheugen verstookt en honderden menselijke synapsen verzadigd met kunstmatige statusmeldingen, om onder de streep precies nul calorieën aan echt inzicht te oogsten — één nuchtere mail van drie regels had 99,8 procent van alle stofwisselingsenergie bespaard.
Wie wil zien hoe een zoogdier zonder agenda-lokvogels zijn energiebudget honderd procent omzet in beweging en diepe slaap, klikt hier.
(2611131804)